بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب وصحراوگل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی: «از این عشق حذر کن! »

لحظه ای چند براین آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است‘

باش فردا که دست با دگران است!

تا فراموش کنی چندی ازاین شهر سفر کن!

با تو گفتم: «حذر ازعشق!؟ »

ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من لنگ زدی‘من نرمیدم‘نگستم

باز گفتم:که تو صیادی ومن آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم

همه جا گشتم و گشتم

«حذر ازعشق ندانم‘نتوانم! »

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زدو بگریخت......

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگستم‘نرمیدم

رفت در ظلمت غم‘آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از آن عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم.......

بی تو‘اما‘به چه حالی از آن کوچه گذشتم!